| مقاومت سولفاتی سیمان نوع ۲ با و بدون دوده سیلیس |
| کد مقاله : 1024-CONCRETE (R1) |
| نویسندگان |
|
عبدالحسین آزادمنش * قم - بنیاد - بلوار کریمی - خیابان ۲۰ متری حاج احمد کریمی - کوچه ۵- پلاک ۱۵ |
| چکیده مقاله |
| یکی از چالش‌های مهم در طراحی بتن‌های در معرض محیط‌های مهاجم، مواجهه همزمان با یون‌های کلرید و سولفات است. یون‌های کلرید با نفوذ به بتن و رسیدن به سطح آرماتور می‌توانند موجب آغاز و گسترش خوردگی فولاد شوند، درحالی‌که یون‌های سولفات، به‌ویژه سولفات‌های کلسیم، سدیم و منیزیم، با ترکیبات خمیر سیمان واکنش داده و با تشکیل محصولات انبساطی نظیر اترینگایت و گچ، موجب انبساط، ترک‌خوردگی و کاهش دوام بتن می‌شوند. ازاین‌رو، انتخاب نوع سیمان پایه در شرایط مواجهه همزمان با کلرید و سولفات اهمیت ویژه‌ای دارد. سیمان پرتلند نوع V به دلیل محدودیت بیشتر در مقدار C₃A، مقاومت بالاتری در برابر حمله سولفاتی دارد؛ بااین‌حال، فازهای آلومیناتی سیمان می‌توانند در مقیدسازی بخشی از یون‌های کلرید و کاهش کلرید آزاد نقش داشته باشند. بنابراین، کاهش C₃A به‌تنهایی نمی‌تواند معیار کافی برای انتخاب ماده سیمانی در محیط‌های همزمان کلریدی و سولفاتی باشد. استفاده از مواد سیمانی مکمل، به‌ویژه دوده سیلیس، با اصلاح ریزساختار خمیر سیمان و کاهش تخلخل و نفوذپذیری، می‌تواند ورود یون‌های مهاجم و آسیب‌های ناشی از آن‌ها را کاهش دهد. در این پژوهش، مقاومت سولفاتی سیمان پرتلند نوع II با مقدار C₃A بین ۵ تا ۷ درصد، همراه با ۸ درصد دوده سیلیس، بر اساس تغییرات طولی ملات و مطابق ASTM C1012 بررسی شد. نتایج نشان داد که این ترکیب از نظر انبساط طولی عملکرد مناسبی در برابر حمله سولفاتی داشته و می‌تواند الزامات رده‌های مواجهه S2 و S3 مطابق ACI 318-19 و استاندارد ملی ایران شماره ۱۷۱۰۷ را برآورده سازد. |
| کلیدواژه ها |
| کلمات کلیدی: سیمان، دوده سیلیس، دوام بتن، خوردگی کلریدی، آسیب سولفات‌ها |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
