| مقاومت فشاری، ضربه ای و ظرفیت جذب انرژی بتن های خودمتراکم حاوی پت و الیاف لاستیکی ضایعاتی |
| کد مقاله : 1045-CONCRETE |
| نویسندگان |
|
مصطفی نظری فرخی1، محمدکاظم شربتدار2، مجتبی خسروی *3 1لرستان، خرم آباد، بلوار شورا، خیابان شهید فریدون سیفی 2هیئت علمی دانشگاه سمنان 3لرستان، بروجرد |
| چکیده مقاله |
| این مطالعه با هدف تبیین این واگرایی، داده‌های ۲۰ مخلوط بتن خودتراکم را در چهار سری آزمایشی یکپارچه تحلیل می‌کند؛ در این ماتریس، جایگزینی ماسه طبیعی با PET در محدوده ۰ تا ۱۵ درصد، میکروسیلیس در محدوده ۵ تا ۲۰ درصد و الیاف روبانی PET بازیافتی یا پلاستیک متالایز در محدوده ۰ تا ۲ درصد حجمی بررسی شده‌اند و نسبت آب به مواد سیمانی برابر ۰٫۳۶ ثابت بوده است. تحلیل از رفتار حالت تازه و کیفیت خودتراکمشوندگی آغاز می‌شود و سپس مقاومت‌های فشاری، کششی و خمشی، مقاومت ضربه‌ای سقوط وزنه، انرژی جذب‌شده، UPV و شواهد کیفی SEM را به یک چارچوب عملکردی متصل می‌کند. در سامانه‌های الیافی، افزایش عملکرد در ابتدا تشدید شد، اما در ۲ درصد حجمی الیاف افت کارایی، محدودیت پراکنش و کاهش کیفیت تراکم باعث برگشت روند شد. بیشترین N₁ برابر ۴۴۱ ضربه در Mix 18 و بیشترین N₂ برابر ۴۸۶ ضربه همراه با ۱۰٫۸ kJ انرژی نهایی در Mix 19 ثبت شد، در حالی که بیشترین مقاومت فشاری، ۴۳٫۴ MPa، در Mix 16 به‌دست آمد. این جابه‌جایی رتبه‌ها نشان می‌دهد که مقاومت فشاری به‌تنهایی معیار کافی برای طراحی SCC تحت ضربه نیست. در محدوده همین برنامه آزمایشی، ناحیه ۱۰ درصد PET و ۱٫۰–۱٫۵ درصد الیاف، بهترین مصالحه میان کارایی تازه، پاسخ استاتیکی و عملکرد ضربه‌ای را فراهم می‌کند؛ با این قید که مقدار بهینه باید بر اساس حالت حدی حاکم تعیین شود. |
| کلیدواژه ها |
| ماسه پت بازیافتی، الیاف پت، الیاف پلاستیکی فلزی، مقاومت ضربه، ظرفیت جذب انرژی |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
